• ظهور دیپلماسی سایبری در فضای مجازی پسا لیبرال

      ظهور دیپلماسی سایبری در فضای مجازی پسا لیبرال

      ظهور دیپلماسی سایبری در فضای مجازی پسا لیبرال

      به گزارش روابط عمومی مرکز ملی فضای مجازی به نقل از cfr.org ، روابط قدرت ، ارزش ها و نهادهای حاکم بر فضای مجازی از زمان توسعه اولیه آن در دهه 1960، امروز توسط کسانی به چالش کشیده می شود که در ایجاد ساختار آن حضور نداشتند.

      گرچه اختلافات بین المللی در مورد مقررات اینترنتی را می توان به دهه 1990 برگرداند ، اما اکنون شدت آنها بیش از هر زمان دیگری است. چشم اندازهای متناقض برای آینده اینترنت جهانی به طور اجتناب ناپذیری با یکدیگر برخورد می کنند و دیپلمات های سایبری مجبور به مذاکره در مورد این گزینه های دشوار و ساختن آینده فضای سایبری هستند.
      در سپتامبر 2019 ، گروهی به رهبری هوآوی که شامل China Mobile ، China Unicom و وزارت صنعت و فناوری اطلاعات چین بود ، یک اصلاح اساسی در اینترنت را پیشنهاد کرد: پروتکل جدید اینترنت از بالا به پایین به نام "New IP". از نظر آنها ، IP جدید پشتیبانی بهتری از دنیای فیزیکی و دیجیتال کاملاً متصل و شبکه ای شده از طریق واقعیت مجازی ، اتومبیل های بدون راننده ، اینترنت اشیا و سایر فناوری های نوظهور ارائه می دهد. این گروه همچنین استدلال می کند که اینترنت در شکل فعلی خود "مشکلات فراوانی از نظر امنیتی ، قابلیت اطمینان و پیکربندی دارد". فراتر از این ملاحظات فنی ، برخی این پیشنهاد چین را به عنوان فصلی دیگر از یک حرکت سیاسی گسترده تر می خوانند که چین و برخی دیگر از کشورها مدتی است آن را دنبال می کنند:
      فضای مجازی دیگر تحت سلطه غرب نیست و باید بازتاب تعادل جدید قدرت در سیستم بین الملل باشد
      این همان استدلالی است که ما در "قدرت و دیپلماسی در فضای مجازی پسا لیبرال" ارائه کردیم. ما استدلال می کنیم که نظم بین المللی لیبرال عمدتاً پیرامون سه مفهوم بیان شده است: قدرت غربی ، ارزشهای لیبرال و نهادهای تحت سلطه غرب. همانطور که در اواخر ربع اول قرن بیست و یکم تلاش می کنیم ، روابط بین الملل به طور فزاینده ای در حال عبور از لیبرالیسم است. اگرچه خطوط دقیق نظم جدید هنوز در دست ساخت است ، اما مطمئناً کمتر غربی ، کمتر لیبرال و به طور بالقوه کمتر همکارانه خواهد بود.
      IP جدید ارائه شده توسط گروه تحت هدایت هواوی را می توان به عنوان بخشی از مجموعه ابتکارات گسترده تر ، و البته نه لزوماً بهم پیوسته که هدف آنها ایجاد تعادل در روابط قدرت در تنظیم فضای مجازی است ، دانست. برخی از این ابتکارات در سازمان ملل معرفی شده است ، جایی که در ابتدا دستورالعمل جهانی امنیت سایبری با بحث و گفتگوهای گروه متخصصان دولتی (GGE) انجام می شد. در سپتامبر 2018 ، مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای اولین بار ایجاد نه یک فرآیند بلکه دو فرآیند موازی را تصویب کرد. یکی از آنها نسخه ششم GGE با حمایت ایالات متحده بود. گروه دیگر کارگروه آزاد (OEWG) بود که توسط روسیه پیشنهاد شد و عضویت در آن برای همه کشورهای عضو سازمان ملل متحد آزاد بود. اعضای این دو فرایند موازی تا حدی همپوشانی دارند (همه اعضای GGE نیز به طور پیش فرض اعضای OEWG هستند) و (تقریباً) در مورد موضوعات بسیار مشابهی بحث می کنند. 109 رأی مثبت به پیشنهاد روسیه برای تشکیل OEWG به وضوح نشانگر حمایت بسیاری از دولتها از بحث گسترده تری فراتر از GGE انحصاری آمریکا و چشم اندازهای جدید در مورد امنیت سایبری و حاکمیت اینترنت است که با ارزشهایی که دهه هاست توسط غرب پشتیبانی می شود متفاوت است.
      سال گذشته ، روسیه همچنین پیشنهاد ایجاد کمیته دیگری از متخصصان با هدف نهایی ایجاد یک معاهده بین المللی جرایم اینترنتی برای جایگزینی کنوانسیون بوداپست شورای اروپا را داد. قطعنامه روسیه توسط هفتاد و نه دولت - از جمله دولت هایی مانند هند ، اندونزی و آفریقای جنوبی که طرف مشخصی ندارند - و با سی و سه رای ممتنع تصویب شد ، در حالی که شصت کشور به آن رأی منفی دادند. این قطعنامه یک بار دیگر نه تنها جذابیت ابتکارات روسیه ، بلکه تلاش های جدید غیر غربی برای تعیین نحوه اداره فضای مجازی در سطح بین المللی را نشان داد.
      پیشنهاد "IP جدید" بار دیگر نقش برجسته شرکت های فن آوری بزرگ را در شکل گیری بحث های ژئوپلیتیک در فضای مجازی مشخص کرد. بحث در مورد پیامدهای ژئواستراتژیک و امنیتی زیرساخت 5G تا قبل از COVID-19 تحت سلطه هواوی بود و حتی چندین تئوری توطئه نیز پیرامون این موضوع گنجانده شده است. در غرب ، مایکروسافت ، زیمنس و سایر شرکت ها نیز به طور فعال در بحث در مورد رفتار مسئولانه دولت ها سهیم هستند و اغلب خود رفتارهای دولتی را به نمایش می گذارند. به عنوان مثال ، مایکروسافت اخیراً از ایجاد دفتر نمایندگی خود در سازمان ملل خبر داده است که یکی از اهداف آن در کنار اهداف دیگر "پیشرفت همکاری های مایکروسافت با سازمان ملل و آژانس های آن" است.

      ظهور دیپلماسی سایبری
      در حالی که نظم بین المللی لیبرال امکان توسعه فضای مجازی را فراهم آورد ، با حرکت به سمت نظم پسا لیبرالی ما شاهد ظهور دیپلماسی سایبری ، یعنی استفاده از منابع دیپلماتیک و انجام عملکردهای دیپلماتیک برای تأمین منافع ملی در فضای مجازی هستیم. در دهه گذشته ، ده ها وزارت خارجه دفاتری را منحصراً به فضای مجازی اختصاص داده و "دیپلمات های سایبری" را منصوب کرده اند تا بتوانند به سیاست زدگی فزاینده فضای مجازی و پویایی های گسترده فنی-ژئوپلیتیک آن پاسخ دهند. این اقدامات تمرکز بر فعالیت های سیاست سایبری بین المللی را در وزارتخانه های امور خارجه افزایش داده و موضوع را در سلسله مراتب اولویت های دولت بالا برده و سطح فعالیت بین المللی هر کشور را در فضای مجازی افزایش داده است.
      در دنیایی که کشورهای بیشتری در حال دستیابی به قابلیت های سایبری هجومی هستند ، وجود دیپلماسی سایبری برای جلوگیری از انتساب اشتباه حملات سایبری با حفظ گفتگوی مداوم بین همتایان و اطمینان از باز ماندن کانال های ارتباطی ، حتی در مواقع بحرانی ، لازم است. همچنین برای ایجاد هنجارهای الزام آور و غیر الزام آور در رفتار مسئولانه دولت ها در فضای مجازی و رسیدگی به شدیدترین واگرایی ها و درگیری ها بین ذینفعان در این زمینه ضروری است. این امر از طریق مجامع چند جانبه مانند GGE و OEWG ، اقدامات منطقه ای مانند سازمان امنیت و همکاری در اروپا (OSCE) اقدامات ایجاد اعتماد و توافق نامه های دو جانبه مانند توافق نامه سایبری ایالات متحده و چین 2015 امکان پذیر است.
      به طور کلی ، در یک فضای مجازی که بیشتر توسط متخصصان و مهندسان فناوری اطلاعات تنظیم می شد ، دیپلمات های سایبری اکنون به طور فعالانه در حال تلاش برای ایجاد اجماع بین ذینفعان و به عنوان آخرین چاره، ایجاد پل هایی بین دیدگاه های کاملا متفاوت ، و در برخی موارد ناسازگار هستند. مورد اول (ایجاد اجماع) نیازمند پذیرش کمترین اشتراکات میان ذی نفعان مختلف است که احتمالاً ارزش های اصلی پیشین را برای نظم پایدار بین المللی فضای مجازی قربانی می کند. مورد دوم (ایجاد پل میان دیدگاه های متفاوت) به منزله پذیرش شکست در ایجاد و حفظ یک فضای مجازی "همگن" و پذیرش شبکه های کمتر متصل است. از آنجا که چشم اندازهای متناقض برای آینده اینترنت جهانی به طور اجتناب ناپذیری با یکدیگر برخورد می کنند ، دیپلمات های سایبری مجبور به مذاکره در مورد این گزینه های دشوار هستند.

      نظر کاربران
      نام:
      پست الکترونیک:
      شرح نظر:
      کد امنیتی:
       
تمامی حقوق برای مرکز ملی فضای مجازی محفوظ است. هر گونه کپی‌برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع است.